L. Swann, Triumf owiec

            Po sprawiedliwości nadszedł czas na triumf owiec i to jaki! Muszę przyznać, że pierwsza część nie powaliła mnie na kolana, ale chętnie zabrałam się za czytanie drugiej. I bardzo się cieszę, że nie czekałam z tym dłużej. „Triumf owiec” wciągnął mnie bez końca, choć wcale nie spodziewałam się, że tak będzie. Nastawiałam się na przyjemną lekturę, porównywalną z pierwszą częścią, która mi się podobała, ale zawiodłam się na wątku kryminalnym. W tym przypadku podobało mi się wszystko.

            Po tym, gdy pasterz George został zamordowany, nową pasterką owiec została jego córka Rebeka. Zgodnie z ostatnią wolą ojca troskliwie opiekowała się owcami i zabrała je w obiecaną podróż do Europy. Należy dodać, że opieka nad owcami obejmuje także czytanie im książek (a owce mają już wyrobiony gust literacki). Owce zawędrowały do Francji i mieszkają w pobliżu dużego, majestatycznego zamku, który w przeszłości był zakładem dla obłąkanych. Mogłoby się wydawać, że jedno śledztwo w życiu owiec to dużo i mało prawdopodobne jest, że zdarzy się drugie. A jednak – Europa dostarcza kolejnych problemów. W miejscu tymczasowego domu owiec i ich pasterki, której towarzyszy zafascynowana tarotem matka, pojawia się tajemnicza istota o imieniu Garou. Zaczynają ginąć sarny, a jak dowiadujemy się później, w przeszłości w tym miejscu grasował już morderca, który ma na sumieniu zarówno zwierzęta, jak i ludzi. Owce muszą rozwikłać zagadkę, aby same nie stały się ofiarą.

            Ta część podobała mi się znaczenie bardziej niż pierwsza. Wydaje mi się, że postacie owiec są lepiej wykreowane, a ich rozmowy i zachowanie nie pozwala nam na zachowanie kamiennej twarzy. Pełno tu błyskotliwych i zabawnych fragmentów, które momentalnie poprawiają nam humor. W dodatku pojawiają się także kozy – szalone i nieobliczalne, które dodają książce kolorytu. Jednak, aby nie było tak wesoło, w końcu to zgodnie z podtytułem – thriller, muszę przyznać, że wątek kryminalny jest równie dobrze napisany. Mamy śmierć, tajemnice, porwanie i samotne wędrówki do lasu. Podobało mi się to połączenie thrillera z komedią. Muszę przyznać, że po przeczytaniu drugiej części stałam się fanką owiec i już postanowiłam, że kiedyś wrócę do „Sprawiedliwości owiec”, by uchwycić to, czego nie udało mi się dojrzeć przy pierwszym czytaniu.

Tytuł: Triumf owiec
Autor: Leonie Swann
Wydawnictwo: Amber, 2011
Ocena: 5,0/6

L. Swann, Sprawiedliwość owiec

Źródło: http://wydawnictwoamber.pl/

            Książka niemieckiej autorki Leonie Swann jest niecodziennym kryminałem. Dlaczego niecodziennym? Ponieważ to nie ludzie prowadzą śledztwo, a stado owiec. Już od jakiegoś czasu miałam na oku tę pozycję, jednak nigdy nie miałam czasu i okazji, żeby ją przeczytać. Gdy w końcu mi się udało, spędziłam dwa przyjemne wieczory w towarzystwie żądnych sprawiedliwości owiec.

            Książka rozpoczyna się w momencie, gdy owce znajdują swojego pasterza George’a leżącego w trawie i przebitego szpadlem. W związku z tym, że ich pasterz był w ich opinii dobrym pasterzem, postanawiają przeprowadzić śledztwo, które ma wyjaśnić kto jest winny śmierci ich właściciela. A skąd owce wiedzą jak prowadzić śledztwo? George codziennie im czytał. Jego ulubionymi lekturami były romanse z Pamelami, ale pewnego razu przeczytał im pół kryminału. Niestety owieczki nie dowiedziały się w końcu jak skończyło się śledztwo, ale dzięki temu wiedziały jak się za tę sprawę zabrać. Oczywiście owce nie mają takich możliwości jak ludzie, dlatego ich metody różnią się od naszych, choć nie zawsze (np. podsłuchiwanie pod oknem będąc ukrytym za doniczką z pelargoniami, które trzeba było zjeść by było coś widać). Co więcej, ich spojrzenie na świat także diametralnie się różni, dlatego prowadzenie śledztwa schodzi na dalszy plan, gdy zaczynają odczuwać głód. Bardzo trudno jest im także się zgrać, dlatego takimi głównymi postaciami są panna Maple – najmądrzejsza owca w całym stadzie, a może i na świecie, Otello – czarny baran, który w przeszłości przebywał w zoo, dlatego wie o ludziach trochę więcej od innych, Biały Wieloryb – baran, który ma najlepszą pamięć z całego stada. Oczywiście, każda inna owca także ma swój wkład i każda jest inna.

            Autorka stworzyła bardzo przekonujący obraz stada owiec. Bardzo je polubiłam, ich przemyślenia o ludziach czy problemy dnia codziennego. Przyznaję, że czasami irytowała mnie ich niewiedza, czy naiwność, ale potem przypominałam sobie, że w końcu to są owce, a nie ludzie i mają do tego prawo. Bardzo podoba mi się pomysł na książkę, który jest niebanalny i daje dużo możliwości. Jednak skoro to jest kryminał, to oczekiwałam lepszego zakończenia i ciekawszej zagadki. Tego jednak nie było. Wydaje mi się, że autorka bardziej skupiła się na owcach, a nie na zagadce. Dlatego w mojej ocenie książka jest dobra, a nie bardzo dobra. Może gdyby nie była reklamowana jako filozoficzna powieść kryminalna, to inaczej bym do niej podeszła. Niemniej jednak, książkę polecam, bo warto jest ją przeczytać, a sama chętnie sięgnę po jej drugą część „Triumf owiec”.

Tytuł: Sprawiedliwość owiec
Autor: Leonie Swann
Wydawnictwo: Amber, 2006
Ocena: 4,0/6

S.J. Bolton, Zagubieni

 

Źródło: http://www.amber.sm.pl





Po przeczytaniu „Ulubionych rzeczy”, czyli pierwszej książki z cyklu o Lacey Flint – młodej policjantce z tajemniczą przeszłością, bardzo chętnie sięgnęłam po kolejną część „Karuzelę samobójczyń”. Niestety druga książka nie była tak porywająca jak pierwsza, więc do trzeciej części podchodziłam z dużą rezerwą. Na szczęście dla mnie, książka okazała się doskonałym wyborem.

Lacey, która jest po trudnych przeżyciach w Cambridge, postanawia zrobić sobie przerwę w pracy i stara się zapomnieć o rzeczach, które ją tam spotkały. Jednak w mieście zaczynają ginąć młodzi chłopcy, a morderca robi się coraz bardziej pewny siebie. Lacey, która nie chce mieć nic wspólnego ze śledztwem stara się odgrodzić od napływających informacji. Niestety, sąsiadem młodej policjantki jest jedenastoletni Barney – inteligentny młody człowiek, który cierpi na zaniki pamięci, a w wolnym czasie stara się wyśledzić mordercę swoich rówieśników. Niechętna angażowania się w całą sprawę Lacey, za sprawą młodego sąsiada mimowolnie zostaje wplątana w wir wydarzeń.

Książka Sharon Bolton jest napisana w sposób, który zmusza czytelnika do rozpoczynania każdego kolejnego rozdziału z narastającą ciekawością. W pewnym momencie akcja zaczyna się tak rozwijać, że odłożenie książki na później staje się niemożliwe. W czasie lektury kilka razy mamy wrażenie, że tak – już wiem kto jest mordercą!, jednak koniec końców dostajemy zakończenie, którego w ogóle się nie spodziewaliśmy. Autorka bawi się z nami podsuwając nam różne tropy i zwroty akcji. Dodatkowym smaczkiem jest to, że Bolton w swojej książce nawiązuje do dwóch doskonale znanych nam książek i postaci literackich przez co lektura staje się jeszcze ciekawsza! Nie napiszę których, by nie zepsuć Wam przyjemności czytania, ale powiem, że od teraz jedna z nich będzie mi się zupełnie inaczej kojarzyć.

Nie sposób zapomnieć również o samych bohaterach „Zagubionych”. Bolton kreuje nam bohaterów, którzy są niezwykle barwi i żywi. Mają swoje problemy, swoje tajemnice i słabości. Oczywiście spotykamy się z Lacey Flint, która próbuje uporać się ze swoją przeszłością i po części życiem uczuciowym, a także pracownikami policji znanymi z poprzednich części. Barney – młody sąsiad Lacey staje się praktycznie główną postacią książki. Jedenastolatek staje się przyczyną, dla której Flint włącza się do sprawy morderstw i znów naraża się na niebezpieczeństwa.

Polecam! I jestem ogromnie zadowolona, że na stronie internetowej autorki znalazłam informację o kolejnej książce z Lacey Flint, która nosi tytuł „A dark and twisted tide”. A jeżeli jeszcze nie czytaliście poprzednich książek o młodej policjantce to gorąco polecam i myślę, że to doskonała seria dla miłośników kryminałów :)

 

Tytuł: Zagubieni

Autor: S.J. Bolton

Wydawnictwo: Amber, 2013

Ocena: 5,0/6